Projekt bez tytułu

Kościół na wszystkich szczeblach będzie reagował, stosując najsurowsze środki względem tych wszystkich, którzy zdradzili swoje powołanie i dopuszczali się nadużyć na dzieciach Bożych – zapewnił papież Franciszek przemawiając 21 września 2017 r. do członków Papieskiej Komisji ds. Ochrony Nieletnich. Gremium to od 3 lat pełni funkcję doradczą i służy doświadczeniem w zakresie ochrony nieletnich i bezbronnych dorosłych.

 

Drodzy Bracia i Siostry!

Witam was serdecznie na początku tego zgromadzenia plenarnego. W szczególności pragnę podziękować kard. O’Malleyowi za uprzejme powitanie, a wam wyrażam najszczersze uznanie za refleksje, które w waszym imieniu przedstawili siostra Hermenegild Makoro i pan Bill Kilgallon. Bardzo dobrze wyrazili rolę, jaką zamierzyłem dla tej Komisji, kiedy ją ustanowiłem przed trzema laty — służby, która, jak ufam, nadal będzie wielce pomocna w najbliższych latach dla Papieża, Stolicy Apostolskiej, biskupów i wyższych przełożonych na całym świecie.

Na tym naszym dzisiejszym spotkaniu pragnę podzielić się z wami głębokim bólem, jaki odczuwam w swej duszy z powodu sytuacji dzieci, w stosunku do których popełniane są nadużycia, jak miałem już sposobność wyrazić to niedawno przy różnych okazjach. Skandal wykorzystywania seksualnego jest naprawdę straszną klęską dla całej ludzkości, a dotyczy bardzo wielu dzieci, ludzi młodych i bezbronnych dorosłych we wszystkich krajach i we wszystkich społeczeństwach. Również dla Kościoła było to bardzo bolesne doświadczenie. Odczuwamy wstyd z powodu nadużyć popełnionych przez kapłanów, którzy powinni być osobami najbardziej godnymi zaufania. Jednak odczuliśmy także wezwanie i jesteśmy pewni, że pochodzi wprost od naszego Pana Jezusa Chrystusa — aby podjąć ewangeliczną misję ochrony wszystkich nieletnich i bezbronnych dorosłych.

Pozwólcie, że powiem bardzo jasno, iż wykorzystywanie seksualne jest obrzydliwym grzechem, całkowicie przeciwnym temu i będącym w sprzeczności z tym, czego nas uczą Chrystus i Kościół. Tutaj w Rzymie miałem możność wysłuchania historii, którymi zechciały się podzielić ofiary i osoby, które zaznały nadużyć. Na tych spotkaniach mówiły otwarcie o skutkach, jakie wywarło w ich życiu i na ich rodzinach wykorzystywanie seksualne. Wiem, że również wy mieliście błogosławioną sposobność uczestniczyć w tego rodzaju zebraniach, i że one nieustannie pobudzają was do osobistego angażowania się, by czynić wszystko, co możliwe, w celu zwalczenia tego zła i wyeliminowania tego nieszczęścia wśród nas.

Dlatego dziś jeszcze raz powtarzam, że Kościół na wszystkich szczeblach będzie reagował, stosując najsurowsze środki względem tych wszystkich, którzy zdradzili swoje powołanie i dopuszczali się nadużyć na dzieciach Bożych. Środki dyscyplinarne, jakie przyjęły Kościoły partykularne, muszą być stosowane względem wszystkich osób, pracujących w instytucjach Kościoła. Jednakże pierwszorzędna odpowiedzialność spoczywa na biskupach, kapłanach i zakonnikach — tych, którzy otrzymali od Pana powołanie do ofiarowania swojego życia w służbie, włączając w to czujną ochronę wszystkich dzieci, młodzieży i bezbronnych dorosłych. Z tego względu Kościół nieodwołalnie i na wszystkich szczeblach zamierza stosować w odniesieniu do nadużyć seksualnych w stosunku do nieletnich zasadę «zerowej tolerancji».

Motu proprio «Come una madre amorevole» — «Jak kochająca matka», promulgowane w oparciu o propozycję waszej Komisji i w nawiązaniu do zasady odpowiedzialności Kościoła, odnosi się do przypadków biskupów diecezjalnych, eparchów i wyższych przełożonych instytutów zakonnych, którzy wskutek zaniedbania dokonali czynów, które wyrządziły poważne krzywdy innym, czy to osobom fizycznym, czy całej wspólnocie (por. art. 1).

W ciągu ostatnich trzech lat Komisja nieustannie wskazywała z naciskiem najważniejsze zasady, jakimi kieruje się Kościół w swych staraniach, by chronić wszystkich nieletnich i bezbronnych dorosłych. W ten sposób wypełniała misję, którą jej powierzyłem — «funkcji doradczej w służbie Ojca Świętego», służąc swoim doświadczeniem «w celu umacniania odpowiedzialności Kościołów partykularnych w zakresie ochrony wszystkich nieletnich i bezbronnych dorosłych» (Statut, art. 1).

Uradowała mnie wiadomość, że wiele Kościołów partykularnych przyjęło wasze zalecenie w sprawie Dnia Modlitwy oraz dialogu z ofiarami i z tymi, którzy doznawali nadużyć, jak również z przedstawicielami organizacji ofiar. Opowiedziano nam, że te zebrania były głębokim doświadczeniem łaski na całym świecie, i mam szczerą nadzieję, że skorzystają z tego wszystkie Kościoły partykularne.

Ponadto otuchą napawa świadomość, jak wiele konferencji episkopatów i konferencji wyższych przełożonych szukało u was porady odnośnie do Wytycznych w sprawie ochrony nieletnich i bezbronnych dorosłych. Wasza współpraca, służąca dzieleniu się najlepszymi sposobami postępowania, jest naprawdę cenna, zwłaszcza dla tych Kościołów, które dysponują mniejszymi środkami na tę kluczową działalność w zakresie ochrony. Chciałbym was zachęcić do dalszej współpracy w tym dziele z Kongregacją Nauki Wiary i Kongregacją ds. Ewangelizacji Narodów, aby te praktyki były inkulturowane w różnych Kościołach na całym świecie.

Na koniec chciałbym pochwalić ze szczególnym naciskiem liczne sposobności uczenia się, wychowywania i formacji, jakie stworzyliście w wielu Kościołach partykularnych na całym świecie, a także tutaj w Rzymie, w rozmaitych dykasteriach Stolicy Apostolskiej, na kursie dla nowych biskupów oraz na rozmaitych kongresach międzynarodowych. Z przyjemnością przyjmuję do wiadomości, że prezentacja, jaką kard. O’Malley i pani Marie Collins, jeden z waszych członków-założycieli, przygotowali w ubiegłym tygodniu dla nowych biskupów, została tak przychylnie przyjęta. Te programy edukacyjne oferują tego rodzaju środki, które umożliwią diecezjom, instytutom zakonnym i wszystkim instytucjom katolickim przyjęcie i wykorzystanie najskuteczniejszych materiałów w tej pracy.

Kościół jest powołany do tego, by był miejscem litości i współczucia, zwłaszcza dla tych, którzy zaznali cierpienia. Dla nas wszystkich Kościół katolicki wciąż jest szpitalem polowym, który nam towarzyszy w naszej duchowej drodze. Jest miejscem, gdzie możemy usiąść z innymi, posłuchać ich i dzielić z nimi nasze walki i naszą wiarę w dobrą nowinę Jezusa Chrystusa. Ufam w pełni, że Komisja w dalszym ciągu będzie miejscem, gdzie można wysłuchać uważnie głosów ofiar i tych, którzy zaznawali cierpień. Bowiem możemy wiele nauczyć się od nich i z ich osobistych historii odwagi i wytrwałości.

Pozwólcie, że raz jeszcze podziękuję wam za wasze wysiłki i rady w ciągu tych trzech lat. Zawierzam was Najświętszej Maryi Pannie, Matce, która jest przy nas w ciągu naszego życia. Udzielam błogosławieństwa apostolskiego wam wszystkim i bliskim wam osobom i proszę was, abyście nadal modlili się za mnie.

(„L'Osservatore Romano”,  wydanie polskie, n. 10/2017, ss. 40-41) 

 

AIK

Akademia Ignatianum w Krakowie

COD na Facebook

Centrum Ochrony Dziecka 

We use cookies to improve our website and your experience when using it. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. To find out more about the cookies we use and how to delete them, see our privacy policy.

  I accept cookies from this site.
EU Cookie Directive Module Information