20140620_133003„Sprawca wykorzystania seksualnego w Kościele” to temat, który przedstawiła dr Monica APPLEWHITE.

Jej wykład zmierzał do tego, by pomóc uczestnikom konferencji w lepszym zrozumieniu sposobu myślenia i zachowań tych, którzy wykorzystują seksualnie dzieci i młodzież. Szczególny nacisk został położony na wzrastającą wiedzę dotyczącą duchownych dopuszczających się przestępstw na tle seksualnym – na ich motywacje, rodzaje przestępstw, a także na rolę przebaczenia, wsparcia, odpowiedzialności i metod postępowania. Dr Applewhite pracowała z ponad 300 księżmi i zakonnikami, którzy wykorzystywali seksualnie dzieci i młodzież. Przedstawiła zarówno najnowsze wyniki badań, jak i wiedzę wypływającą z doświadczenia.

Wyróżniła trzy typy Przestępców seksualnych wśród duchownych:

Typ 1. Preferencyjny

Typ 2. Sytuacyjny

Typ 3. Mało wymagający (sadystyczny).

Każdy z nich szczegółowo scharakteryzowała, wskazując np. że przestępcy pierwszego typu są w stanie wykorzystać seksualnie ogromną liczbę małoletnich. Natomiast w przypadku trzeciego typu, istotniejsza jest przemoc niż pociąg seksualny. Dwa pierwsze typy to sprawcy, gdzie pomiędzy nimi a ofiarami istnieje relacja i np. jeśli pojawi się cierpienie, do wykorzystania nie dojdzie. Jest tu szansa na interwencję i przerwanie procesu.

Analizując wewnętrzne i zewnętrzne mechanizmy kontroli, jakimi dysponują sprawcy, dr Applewhite wyróżniła:

Wewnętrzne mechanizmy kontroli:

System wierzeń

Własne zasady moralne

Kontrola impulsów

Zewnętrzne mechanizmy kontroli:

Przepisy i regulacje prawne

Bycie obserwowanym

Brak okazji.

Prof. Applewhite stwierdziła, że choć sprawcy duchowni są niejednokrotnie lepiej wykształceni, sprawniejsi intelektualnie, to jednak stosują zaprzeczenie i zniekształcenie poznawcze dokładnie takie, jak u innych przestępców seksualnych. Zaprzeczenie to twierdzenie, że oskarżenie o molestowanie nie jest prawdą albo nie jest nią w pełni. Zniekształcenie poznawcze to niewłaściwe myśli służące wzmocnieniu zachowań o charakterze przestępstwa seksualnego.

Zniekształcenia poznawcze charakterystyczne dla przestępców seksualnych wśród duchownych, zwróciła uwagę, że o ile te w trakcie czynu zabronionego są podobne, jak u wszystkich przestępców, to jednak zniekształcenia przed popełnieniem czynu zabronionego i po jego dokonaniu są specyficzne dla duchownych. Podawała drastycznie brzmiące przykłady uzasadnień, którymi duchowni różnych wyznań uzasadniają i usprawiedliwiają swoje postępowanie (także wobec ofiar i wobec samych siebie).

Zaprezentowany został kilkuminutowy film z wypowiedzią sprawcy, który popełniając zabronione czyny uważał, że spełnia potrzeby osób, które wykorzystywał, np. zastępując im nieobecnego ojca, obdarzając ich przyjaźnią itp. Dr Applewhite wskazała, że dzieci np. z rozbitych rodzin, z domów dziecka, mające problemy behawioralne, umysłowe itp. Nieświadomie „tworzą przestrzeń” w swoim życiu dla sprawców nadużyć.

Omawiając zagadnienie przebaczenia wobec sprawcy prof. Applewhite wyrzuty sumienia, nawet jeśli jest to szczera skrucha, nie są statystycznie związane z recydywą (prawdopodobieństwem ponownego popełnienia przestępstwa). Również zapewnienia, że takie zachowanie się nie powtórzy.

„Przewidzenie przez sprawcę recydywy, przy zastosowaniu własnego osądu czy oceny klinicznej, jest niezwykle trudne” – stwierdziła.

„Przestępcy seksualni są fantastyczni w przejmowaniu kontroli nad relacją z drugą osobą”. Zwróciła uwagę, że bardzo rzadko zdarzyło jej się pracować ze sprawcami, którzy prosili o przebaczenie. „Przebaczenie jest kwestią łaski i pojednania z drugą osobą”. Akceptacja ludzkiej potrzeby istnienia zewnętrznych mechanizmów kontroli nie stoi w sprzeczności z miłością, współczuciem czy przebaczeniem. Nie jest prawdziwą miłością stawianie sprawcy w okolicznościach, w których ponownie może popełnić przestępstwo.

Zwróciła uwagę, że wiedza na temat, który omawiała jest bardzo młoda.

Zaakcentowała, że sprawca, który popełnił nadużycie seksualne, nie jest zdolny do pracy w warunkach i okolicznościach, w których mógłby ponownie je popełnić. Stąd tak istotna jest profilaktyka i wykorzystanie wiedzy, aby zapobiegać wykorzystaniu. Mówiła też o konieczności systematycznego nadzoru, kontroli, bez czekania na media. „Media nas nie wyedukują” – powiedziała.

AIK

Akademia Ignatianum w Krakowie

COD na Facebook

Centrum Ochrony Dziecka 

We use cookies to improve our website and your experience when using it. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. To find out more about the cookies we use and how to delete them, see our privacy policy.

  I accept cookies from this site.
EU Cookie Directive Module Information