IMG_1542Przejmująca liturgia pokutna została odprawiona w Bazylice Najświętszego Serca Pana Jezusa w Krakowie na zakończenie pierwszego dnia konferencji. Przewodniczył bp Piotr Libera, obecni byli Prymas Polski abp Wojciech Polak, kard. Stanisław Dziwisz i inni polscy biskupi, a także nuncjusz apostolski w Polsce abp Celestino Migliore.

Liturgia, która rozpoczęła się w półmroku, składała się z kontemplacji o tajemnicy Wcielenia wspartej obrazami wyświetlanymi na ekranie, „Głosu Kościoła”, homilii bp. Libery oraz modlitwy przebaczenia, której wezwania odczytali biskup, ksiądz, zakonnik, siostra zakonna, a także osoby świeckie. Wśród odczytujących była osoba pokrzywdzona.

W części „Głos Kościoła” z ust bp. Libery padły m. in. słowa:

„Teraz, Ojcze, spojrzyj z litością na naszą nędzę: powierzone nam zostało zadanie, żeby być sakramentem zbawienia, nieść ubogim radosną nowinę, opatrzyć blizny zranionych serc, głosić więźniom wyzwolenie, przywrócić wzrok niewidomym, ogłaszać czas Twojej łaski.

 

Ufni w Twoją obietnicę wyruszyliśmy, aby wchłonąć zło tego świata: egoizm, czerpanie przyjemności z drugiego człowieka, wykorzystywanie słabych, bez obawy zatrucia się; ale ze zdziwieniem i wstydem widzimy, że to zło jest teraz w nas samych i zdeprawowało nasze powołanie bycia Kościołem.

Mieliśmy ratować „maluczkich” Królestwa Bożego, a staliśmy się narzędziem zła przeciw nim. Dlaczego, o Panie, nam się to przydarzyło? Nie pozostawaj w milczeniu, odpowiedz nam!

Zgrzeszyliśmy, wszyscyśmy od Ciebie odstąpili, czy to wykorzystując „maluczkich”, czy osłaniając tych, którzy stali się sprawcami tego zła, a których także uważamy za ofiary świata, który zabija i podżega do gwałtu i zemsty.

Uczuliśmy lęk i przerażenie wobec grzechu, który nas zranił, ukryliśmy go przed światem, ponieważ nie zaufaliśmy Twojej obietnicy i uważaliśmy, że sami sobie z nim poradzimy, zapominając, że mamy się uchwycić Twojego zbawczego Krzyża. Strzegliśmy grzechu w nas samych, jak w jakimś grobowcu, bez powierzenia go Twojemu miłosiernemu sercu.

Oto dzisiaj jesteśmy potępiani przez ten świat, do którego zostaliśmy posłani jako znak zbawienia: nasze usta, które powinny głosić Ewangelię milczą z bólu i wstydu; nasze ręce, które winny leczyć chorych, są skrępowane i bezsilne.

Oto stajemy w pokorze przed Tobą i przed ludźmi, ukrzyżowani przez nasze własne zło. Jesteśmy świadomi, że nasze wynagradzające akty nie będą mogły zmazać wyrządzonej krzywdy, ani uśmierzyć palącej rany naszego sumienia.

W wielkim ucisku stajemy, o Panie, wobec Twojego krzyża: Wysłuchaj wołania, które wznosi się z naszego udręczonego serca, które pragnie doznać uzdrowienia przez miłość. Panie, pragniemy znowu stanąć po stronie małych i słabych, pragniemy na nowo być sakramentem Twojego zbawienia, głosem, który przepowiada Ewangelię.

Dlatego też umocnieni wiarą, ożywieni nadzieją i rozpaleni ewangeliczną miłością zanosimy do Ciebie błagalną prośbę:

Panie, bądź dla nas miłosierny, zmiłuj się nad nami, odwróć swoje oblicze od naszych grzechów, i przyjdź nam z pomocą”

AIK

Akademia Ignatianum w Krakowie

COD na Facebook

Centrum Ochrony Dziecka 

We use cookies to improve our website and your experience when using it. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. To find out more about the cookies we use and how to delete them, see our privacy policy.

  I accept cookies from this site.
EU Cookie Directive Module Information